متن : و يكره الوقوف على الجبل ، بل في أسفله بالسفح ، و قاعدا أي الكون بها قاعدا ، و راكبا ، بل واقفا ، و هو الأصل في إطلاق الوقوف على الكون ، إطلاقا لأفضل أفراده عليه . شرح فارسى : مرحوم مصنف مىفرماين : ايستادن روى كوه و نشستن در حال مراسم وقوف به عرفات و سواره بودن ، تمام مكروه مىباشند . شارح ( ره ) مىفرماين : بلكه دستور و سنّت اين است كه در پائين و دامنه كوه آن هم پياده بايستند چنانچه اصل در اطلاق وقوف بر حضور همين است و آن از باب اطلاق افضل افراد وقوف بر حضور مىباشد . مترجم گويد : مقصود شارح ( ره ) اين است كه وقتى بر حضور پيدا كردن در عرفات لفظ وقوف را اطلاق مىكنند و مىگويند بر ناسك وقوف به عرفه واجب است يعنى حاضر شدن در آن از واجبات حج مىباشد اصل در اين اطلاق اين است كه مقصودشان ايستادن در اينوادى است چه آنكه افضل و اكمل افراد وقوف حالت ايستاده است و چون قاعده و اصل در اطلاقات از نظر اهل محاوره مقتضى است ابتداء افضل افراد را منظور نمايند لاجرم طبق اين قرارداد محاورى مىگوئيم افضل ايستادن در اين وادى و مكروه بودن حالت نشستن يا سواره است و چون از طرفى دليل بر مجزى بودن مطلق حضور داريم ناچار حالات ديگر غير از ايستادن همچون نشستن و سواره بودن